Como se pode comprobar na súa edición dixital, o sacro Diccionario de la Real Academia de la Lengua Española segue mantendo as acepcións de “tonto” (en tanto, aclara, que “falto de entendimiento o razón”) e “tartamudo”, para a palabra "Gallego". Ben pouco respecto me merece esta posición numantina de defensa de valores fundamentais, cando a institución leva décadas convertida nunha esterqueira onde se acepta canto refugallo deitan as bocas da parte máis nugallá, como avance, progreso da lingua ou que sei eu. Onde, a día de hoxe, e non sei se por falla de mellores candidatos, plumíferos de medio pelo poden ter asento de letra.
Lembrábame agora, e por iso escribo estas liñas antes de que o pensamento caduque e marche en fume coma un pito abandonado no cinseiro, da teima que tiven no seu día coa nova acepción da palabra obús. Eran tempos nos que inda me preocupaba algo o que puidese acontecer na billa e corte, como se fose mudar algo que eu me alporizase. O conto é que ata fai só un par de décadas, a palabra obús tiña únicamente dúas acepcións, unha peza de artillería e outra peza do coche. Popularmente, por esa parte do pobo ignorante, envexosa, violenta e túzara da que tanto gosta o académico Pérez-Reverte (quen por certo inda non sabe cando vale e cando non a expresión “hasta que no”), a palabra obús tiña tamén, e sobre todo, a acepción de calquera proxectil de artillería. Un imaxinaba, polos comentarios dos presentadores de televisión, artífices de moita da estulticia española no que respecta á súa propia lingua -e a outras cousas-, que os barcos británicos bombardeaban as posicións arxentinas nas Malvinas-Falkland con pezas de artillería, as pezas de artillería voando polo ar e enterrándose no chan ó rematar a súa traxectoria. Por certo, cál será a traxectoria balística dunha peza de artillería? Debe ter un cálculo ben complicado.
A inflexible, cos galegos parvos e tatexos, Academia rematou cedendo fronte ó populacho e imprimindo esa nova acepción, como primeira, en cada unha das seguintes edicións do seu Miccionario. Aquel día fíxenme mal sangue, pero co tempo recapacitei e agora xa só espero, sentado á porta da miña casa, ver pasar a definición de madonals, nini, etc, etc. RIP. Enterrádea antes de que cheire.
Cando me falan de España, sempre teño unha disputa, que se España é miña nai, eu son un fillo de puta. (Suso Vaamonde)
terça-feira, 10 de agosto de 2010
terça-feira, 13 de abril de 2010
quarta-feira, 27 de janeiro de 2010
Negados
terça-feira, 26 de janeiro de 2010
O roubo das xoias
Si, señor inspector, leváronmas todas. Entráronme na casa e marcháronme coas xoias. Nós non lle somos moito de fachendear, que cada un é como é, e terma de si como pode. Por iso estaban todas na casa. A miña muller gardaba no xoieiro vagalumes, xoaniñas, mouras, monicreques, panxolilñas, brincos e outras cousas. Eu, que, sempre mo di, son moi basto, tiña nunha bulsa de lona, lucecús, azoutacristos, escornabois, carballos, amieiros, vacalouras, cupodres, teixugos, miñouvas e cínifes, que non serían tan finas, pero tamén eran de prezo.
Que se falta algunha outra cousa, señor inspector? Fáltalle o máis importante. Faltan os recordos de familia. Leváronme gabia, rendar, pallagueiro, rodrigar, xena, vendimar, gabear, bocoi, billa, rousío, qué sei eu. Ata os marcos me moveron. E vexa, señor inspector que aí estaban os meus pais e os meus avós, os meus irmáns, os meus tíos, os meus curmáns e todos os meus parentes.
Mire, señor inspector, se non pode procuralo todo, atópeme polo menos o da casa. Que poida, nada máis, almorzar cun roxón acompañado dunha pataquiña feita na borralla e, só que sexa, xantar cun chourizo quentado nas brasas e unha cunca de viño.
Que se falta algunha outra cousa, señor inspector? Fáltalle o máis importante. Faltan os recordos de familia. Leváronme gabia, rendar, pallagueiro, rodrigar, xena, vendimar, gabear, bocoi, billa, rousío, qué sei eu. Ata os marcos me moveron. E vexa, señor inspector que aí estaban os meus pais e os meus avós, os meus irmáns, os meus tíos, os meus curmáns e todos os meus parentes.
Mire, señor inspector, se non pode procuralo todo, atópeme polo menos o da casa. Que poida, nada máis, almorzar cun roxón acompañado dunha pataquiña feita na borralla e, só que sexa, xantar cun chourizo quentado nas brasas e unha cunca de viño.
quarta-feira, 13 de janeiro de 2010
Probando a propia menciña
Semella que a Felipe González non lle agrada moito o agre sabor da receita que tan ledamente aplicou durante o seu goberno e que os seus conmilitóns seguen a aplicar sen se preocupar de posibles efectos colaterais. Hoxe ó ex-presidente preocúpalle "que dos periodistas puedan ir a la cárcel por contar la verdad y la fiscalía lo apoye". Non lle preocupou no seu día o acoso que sufríu o tamén periodista Pepe Rei, que remataría co seu ingreso en prisión acusado de sinalar obxectivos a ETA. Sería excarcelado, despois de cinco meses, por falta de probas. Coma de costume, en segundo qué casos, alá foi pola barreira a presunción de inocencia.
Non hai moito, coa chegada do bipartito PsóE-PP ó goberno de Euskadi, ó flamante equipo que entrou a dirixir a televisión e a radio públicas dende que é lehendakari Patxi López, faltoulle tempo para dispoñer a expulsión de Antonio Álvarez-Solís do programa de ETB2 Pásalo. En novembro déronlle o finiquito dos programas Boulevard e Más que palabras de Radio Euskadi.
A min fai tempo que me preocupa o que está a pasar coa liberdade de expresión, incluida a do director da SER e o seu director de informativos. Incluida esa.
Non hai moito, coa chegada do bipartito PsóE-PP ó goberno de Euskadi, ó flamante equipo que entrou a dirixir a televisión e a radio públicas dende que é lehendakari Patxi López, faltoulle tempo para dispoñer a expulsión de Antonio Álvarez-Solís do programa de ETB2 Pásalo. En novembro déronlle o finiquito dos programas Boulevard e Más que palabras de Radio Euskadi.
A min fai tempo que me preocupa o que está a pasar coa liberdade de expresión, incluida a do director da SER e o seu director de informativos. Incluida esa.
quarta-feira, 6 de janeiro de 2010
segunda-feira, 28 de dezembro de 2009
Feira de Castrelo de Miño

Onte celebrouse a primeira xornada da recuperada Feira de Castrelo, con notable éxito de asistencia a pesares do frío, da néboa e da ameaza de chuvia. Os feirantes ofrecían unha grande variedade de mercancía, dende roupa e calzado, ata ferramentas ou árbores froiteiras ou de adorno. Ademais, o Concello facilitou a instalación de productores de Castrelo, que puxeron á venda productos de artesanía, conservas, froita, antiguidades, aves ornamentais e de producción e incluso cervexa de elaboración caseira.
Por outra banda, e para focalizar máis atención no evento, tamén se organizou unha xuntanza de granxeiros virtuais, na que se ofreceu aloxamento para quen quixo pasar en Castrelo a noite anterior. A esa actividade corresponde a foto do artigo do Xornal. Pilláronme in fraganti e co casco posto. Pois menudo frío facía.
Assinar:
Postagens (Atom)

.jpg)
