Xa empezaron as rebaixas

Inda non rematou xuño, non sendo no tempo diste vrau case eterno que se nos implantou na casa coma ise parente que veu pasar un finde e quedou pra sempre, e velaí veñen as rebaixas do Corte Galego. Da corte galega, coma se dixeramos, e eu discutindo que se o eñe é máis galego ca o ene agá. Os amigos reintegras non me cren, pero son moi teimudo.
Xa empezaron as rebaixas e o fenómeno Reixa vai á feira cos cartos na mau. E non é o único que se pranta no mercado nise plan, que veño de cruzarme por onda os cochos cunha destacada figura do nacionalismo visible, e alá diante vexo a outra. A lingua tornouse en moeda de troco e os seus 'defensores' saen á palestra cos calzós baixados.
Ignoro que costumes se levan no trato en tan outas latitudes, pero por equí abaixo o que vende pide máis e o que compra ofrece menos, ata que chegan ó acordo. Se no caso da lingua, os 'defensores', e insisto nas apóstrofes, xa parten de considerar imposible que o galego se convirta na lingua hexemónica do país, pois apaga a lús, marilús, que marchamos. Se nunha negociación, que é do que se trata, unha banda parte de que lle está impoñendo algo a outra, polo menos que isa banda sexa a que impón. Que tanta pixada e tanta correución política está empezando a poñerme dos nervos.
Polo demais, de momento, o mono da nicotina levoo ben.

Eu quero tren. Metei polo cú a galiña

Seguimos a voltas co AVE galego -que non, carallo, que xa vos teño dito que é un Tren de Velocidade Alta, ou sexa un ave de vó baixo- e veña alá con prazos e con que se Blanco e Feijoo están en boas relacións. Que se biquen! Que se biquen! Agora o Feijoo é un supercampióndelamuerte porque conseguíu unha data fixa prá finalización da puta galiña dos collós. Entrando na movida -que iste imbécil alá lle foi patear e pasar calor a Lubión, maldito o día, autotraición chámase iso-, o 2015, que non poño eu nin as unllas no lume por ela, é unha data de merda. A iste paso, a pixada do país e os políticos, van ter que estar indo a Madrid en avión perante unha xeración máis, cando menos.
Pero esta conachada (chuminada din os casteláns), ó final, a qué nos leva? Porque que catro mangantes de toda a vida, fillos, netos e tataranetos de mangantes, que ostentan o capital do país, e outros catro palanganeiros -chámeselle políticos- que van ir da moca, porque pagamos todos, poidan viaxar á capital do mamoneo por vía terrestre en menos tempo, a nós, ós paduanos, ós paganos, os cidadáns e rurais de a pé, QUÉ NOS SOLUCIONA?
Eu, e coma mín milleiros, e ata me atrevería a apostar que centos de milleiros, o que quero é unha comunicación fácil e rápida coa cidade, a vila e a aldea máis próxima, cousa que hoxe converteuse nunha entelequia maior ca irse de chiquiteo á lúa. Non vai e non vai. Cada día péchanse máis e máis apeadoiros. Non se abren a penas vías dobles. O parque móbil ferroviario galego está envellecido, e o que é inda máis penoso, aliméntase do que xa non queren en Madrid.
E, quitante ó Iago Tabarés, non lle escoitei a ninguén das nosas fileiras defender o tren de verdade, o de toda a vida, aquil no que os avós ían á feira ou no que o tío volveu do servicio. Non existe.
Falan compañeiros e compañeiras de desconexión coa sociedade. Qué máis desconexión coa sociedade queredes, pixos de merda, que estarmos loitando polo tren dos ricos.
E non vou aceptar críticas. Se algunha hai, paramos de falar e arranxámolo estilo celta.

Bilingüísmo

Galego-chinés, qué pasa?

Con flores a María

Mira ti por onde, despoixa de descubrir hai un par de décadas de onde viña o sombreiriño do Papa de Roma, e hoxe confirmalo coas imaxes do Ratzinger arrodeado de xudeos coas súas puchiñas diante do que queda do último templo (manda carallo que arañós son que están sempre a queixarse pero soltar un peso pra reconstruilo, nin de leria), voume enterar hoxe, de casualidade de por qué a cala é a frol preferida dos Marianistas do Noveno Día do Templo de Fátima de Ervedelo.

A despolitizar, ala.

Feixonciño, que está máis perdido ca un parrulo nun centro comercial, ven de comentarlle ó Gominas que vai despolitizar o deporte. E a pregunta que cabe facerse é se vai mandar ó Gominas ó paro, sendo iste armario sen cerebro o que máis politizou o deporte durante o mandato do bipartito. Daviz Cal empeñouse en saír nos papeis impresos pra bicar o santo con declaracións de que non estaba a recibir subvención algunha da Consellería de Cultura e Deporte, porque os seus titulares eran unos rojos y tal. Despoixa descubriuse que estaba a percibir moitas máis aportacións públicas galegas das que recibira en vida da longa noite de pedra, fase I. Calete, do que admirei no seu momento esa capacidade de deixar sós na saída ós seus competidores deportivos, resultou non ter nengún mérito. É normal que gañe, porque non gasta un gramo de enerxía no cerebro, órgano que na especie humana consume a maioría das calorías que inxerimos. Daquela os seus trunfos non teñen mérito, porque xoga con vantaxe.

E agora Frijolito faille unha 'confidencia' pública: tiñas razón, chico, hai que despolitizar o deporte i yo voi facelo. Co cal o recén estreado presidente da Xunta de Galiza está a demostrar que non só non esperaba a victoria nin estaba preparado pra ela, senón que ten tanto gasto intelectual coma Daviz Cal (o z é a propio intento, pra que o entenda o interesado, e inda así...), e mete pavura o que lle pode pasar ó país, o que nos pode pasar a todos con semellante presidente, con semellantes conselleiros, con semellantes superdelegados (dous pra Pontevedra, eló F, había que pagar algún favoriño, ou?).

Outra posibilidade, tamén patética, é que o napias siga de campaña. Chicooo, a campaña electoral das autonómicas rematou o 27 de febreiro. As mintiras sobre mintiras poden valer pra gañar unhas eleccións, pero en nengún caso pra gobernar un país.

Antipáticamente, un que non comunga con rodas de muíño.

Crítica da razón impura. I parte.

Co gallo da última actuación 'democrática' da Executiva e o Consello Nacional, vou comentar un par de cousas, en plan eu non fun.
O martes pasado, sen coñecer ren da movida, entereime* de que a Executiva propoñía ó Consello Nacional concurrir ás eleccións europeas en coalición con ERC, EA e Aralar. Non sei, mais seguramente algún-ha das mentes pensantes creu que nós, os críticos independentes, estabamos desexando de ire cos cosocios -isto é, os do mesmo nivel de ideas- cataláns e baskos. E será un soño co que espertan as nosas mentes pensantes, porque o que é eu, e coma mín a ringleira dos críticos, non comungo con ir tomarlle nada con outra parella calquera.
De casualidade, porque os ribeiraos e as ribeirás somos como somos, discutiuse do tema na última asemblea comarcal, co resultado de que máis da metade dos presentes, entre iles/elas eu, apoiaban que o BNG fose en solitario ás europeas.
O sábado, 4 de abril, o Consello Nacional decidía, case por unanimidade, apoiar a coalición electoral coa esquerda independentista catalá e baska. E ló, non vos dixemos hai xa cinco anos que estabamos fartos de que non nos preguntarades? Pois iso.

*Polos medios menos afíns, que manda carallo na Habana.

Veredicto XVI

Listos e raposeiros iles, inda que carezan de todo mecanismo intelectual e anulen o de calquera colega que o teña, os irmaus do hisope levan máis de 2.000 anos tomándolle o pelo -cando non directamente a carteira- a toda a sociedade. O negocio, que prosperou porque souberon no seu día arrimarse ó poder, non en van o pontifex era un alto cargo da administración imperial romana, algo así coma ministro de fomento, ameaza últimamente con entrar en crise. Algo cheira ó ermo en dinamarca. Mentres os prosmas istes loitaron a báculo partido contra o comunismo, a cousa iba de coña. Ata chegaron a ter presidentes, breves por outra parte, do país máis poderoso do mundo. Pero no momento en que o choio da oposición a rusia non pita, resulta que a peña se pon a rillar máis nos macmenús ca nas hostias. E vai agora o Ratzinger Z e saese cunhas declaracións, nada menos ca nunha viaxe á África do SIDA, falando coma esperto experto de que os preservativos non só non serven pra superar o problema, senón que contribúen a aumentalo. Haiche que ser ben irresponsable.